Kliek op die foto’s onder of op die indeks bo om verder te lees.

Rubrieke

Rubrieke - Diepe water

Siel van ‘n vrou deur Milanie
Vosloo

Rubrieke - Diepe water

My hart se punt deur Lizette Murray

Glo soos ‘n kind deur Chante Hinds-Moller

Rubrieke - Diepe water

Dieper water deur Jimi le Roux

Lewensblik deur Marzanne Leroux-Van der Boon

‘Hy sê toe vir hulle: “Gooi die net aan die regterkant van die skuit uit, dan sal julle iets kry.”’ Johannes 21:6

“As die Here die huis nie bou nie, swoeg dié wat daaraan bou, tevergeefs.” Psalm 127:1

Vroegwinter ry ons vir die eerste keer in meer as ’n jaar na ons plekkie in die Oos-Kaap. “Dis ’n skande dat ons so lanklaas hier was” sê ek vir Johan toe ons voor die saliegroen huis met die grys dak stilhou. Die paadjie wat ons sorgvuldig en eiehandig met spoelklippe gepak het is oortrek met onkruid en plek-plek sommer stukkend getrap. Ook die huis kort aandag. Die houtrame is droog en dor en die geute kort afskrop. Die plek lyk sommer verwaarloos.

Ons gebruik die kort tydjie wat ons daar is om skoon te maak en te skrop. Soggens stap ons lang ente langs die see voor ons die sloerwerkies in en om die huis aanpak. Johan vernis op sy eentjie die houtdek en ek skuur en olie die houtrame om hul weer tot hul voormalige glorie te herstel. Die huis wat so lank verlate was, blink aan die einde van die week soos ’n nuwe sikspens. Daar’s niks wat seep en warm water (en ’n bietjie aandag en liefde) nie kan regmaak nie!

Teen die tyd wat ons moet omdraai huis toe, onderneem ons plegtig om nooit weer so lank te wag voor ons weer hier ’n draai kom maak nie.

Te gou is die vakansie vergete en die Hoëveldse winter op ons. Voor ons ons kom kry is al die bome op die erf se takke kaal en die tuin vaal. “Hierdie winter móét ons die huis verf, dis seker al vyf jaar sedert ons die laaste keer geverf het” sê Johan toe ons een Sondagmiddag in die flou sonnetjie op die stoep sit en luier.

Kort daarna word die nodige reëlings met ’n betroubare verwer getref wat eersdaags sal begin verf. Hy gee vir ons ’n lysie van dit wat gekoop moet word voor hy teen die einde van die week met die groot taak gaan wegspring. Noudat ek weet ons gaan verf, lyk die huis vir my elke dag al hoe slegter. Ek sien elke krakie en plekkie waar die verf afskilfer soos onder ’n vergrootglas raak.

Vanoggend by die verfwinkel hoor ek en Johan by die verkoopsdame wie ons inligting op die rekenaar nagaan dat ons agt jaar gelede laas geverf het. Ons kyk mekaar in geskokte verbasing aan. Hoe kon die tyd so gevlieg het! Op pad huis toe kan ons nie uitgepraat raak oor hoe kosbare tyd onwetend soos sand deur ons vingers glip nie.

Ja, vanjaar maak ons tyd vir woeker en werk, maar ook vir rus en stilword.  En onthou ons dat Hy wat alles versorg en in stand hou en die gang van die seisoene bepaal, ook tot die einde van tyd Sy hand oor óns hou.

Sëengroete tot die volgende aanlyn-uitgawe van Lééf met hart & siel op 1 Julie beskikbaar is.

Christine Ferreira

Redakteur

Volg Lééf met hart & siel op sosiale media