Sit jou hart op papier 2019-06-30T23:20:48+00:00

Foto | Hanneri de Wet

Om te leer by ander

Toe ons op skool was, was leer vir twaalf jaar elke kind se pap en poeding. Jy had nie ’n keuse nie. Jy moes net leer, leer, leer!

Toe’s dit varsity en voel jy skuldig om vir een naweek saam met pêlle by die see te wees, want jou swart lêer met anatomie of Prof. Esterhuizen se fisiologie-notas wag.

Nou die aand op Kwêla sê aktrise Denise Newman ’n ware ding – “Leer van ánder mense!”

En borduur my gedagtes soos ek hierdie waarheid bedink.

Leer van ander mense.

Soos toe ek Sondag voor die diens geleer het van Mariena en Travice in my deel oor die Bybelboek wat ek gekoop het, en hulle my inlig oor die vertaling se beperkinge.

Leer van kollegas by die werk as ek hoogbors dink dat ek alles uiteindelik sekuur onder die knie het.

Leer van ’n tiener of ons IT-man as ek vashaak met my rekenaar.

Leer van die gesoute naaldwerksters op Facebook se naald-en-gare-groep.

Of leer van my skoonma as sy verhaal oor wat die lewe haar geleer het.

Die Bybel praat ook van leer.

Salomo skryf in Spreuke 22:17; “Gee gehoor en luister na die woorde van die wyse manne.”

Ek glo dat die Here met verskillende mense uiteenlopende paaie het. ’n Deler van die lewenspad het dus al uit die Woord of deur ’n lewensles ’n ander wysheid as ek ontdek, en ek kan by haar leer.

Ons kan mekaar slyp en help deur woorde, maar ook in die afkyk van dade en gedrag. En natuurlik kan ons verkeerde gewoontes of sondige maniertjies optel by mense wat op duister paaie loop. Die Woord waarsku duidelik daarteen.

‘Leer van ander mense’ kan alleenlik gebeur as ek voortdurend nederig en leerbaar bly.

Maar in alles wat ek hoor of gemodelleer sien, moet die sif en toets oplaas wees of dit inpas by die leerplan van Hom wat die Leermeester was vir Nikodémus, vir die twaalf in Sy kring en nou vir elke mens wat saam met my in die Universiteit van die Lewe is …

Hanlie Nel-Smith, Stellenbosch

Foto geneem deur Christine Vosloo

In Sy hande

Ver swanger staan ek eendag en vee die oprit van ons erf. Daar is ’n boom net langs die grens van die erf wat bessies dra en hulle val daagliks by die hordes af en lê oor die oprit verstrooi. Onnodig om te noem dat dié boom ons kláármaak. So staan en verwens ek die boom, terwyl ek na sy takke opkyk, toe ek in my gees hoor: “Herfs … die seisoen van ‘laat gaan’”. Ek het by myself gedink dat net soos hierdie boom, my lyf ook in hierdie seisoen sy eie vrug sou ‘afgooi’. Alhoewel ek besef het dat Vader die volledige bedoeling van daardie woorde met die tyd nog sou bekend maak, het ek nooit kon voorsien dat ek soveel meer sou moes afstaan as slegs om my seun in die lewe te bring nie.

Dis minder as drie weke na my seun se geboorte en my hart is in ’n duisend stukke. In der waarheid het dit al stukkie vir stukkie gebreek met die tyd saam, totdat dit daardie dag gevoel het asof daar net nie ’n heel deel oor is nie. Vir dae huil ek by die Here oor die stryd, en oor my seer en weer hoor ek in my gees: “Laat gaan”. Hoe gemaak wanneer God vir jou sê om met ’n pasgebore babatjie jou huwelik te “laat gaan”? Hoe kán dit die regte ding wees?? Hoe kán dít Sy wil wees?

Maar ek weet: ook dít bly steeds in Sy Hande; net soos die winter wat aangebreek het.

Herfsvrou (skuilnaam)

God se stem deur prentjies 

Ek is tans besig met ’n Explore-kursus by die kerk om verder te ontdek wie ek in Christus is en waarvoor Hy my geroep het. “Laat elkeen sy eie doen en late ondersoek: as dit goed is, kan hy daarop trots wees sonder om dit met dié van ’n ander te vergelyk. Elkeen sal rekenskap moet gee oor wat hy gedoen het.” (Galasiërs 6:4-5).

Dit is opmerklik hoe die beloftes wat Jesus aan my maak, gesteun word deur die woorde wat oor my uitgespreek is, Bybelversies wat gegee is en prentjies wat tot my spreek, om ’n duidelike pad vir my uit te lê. “’n Woord is ’n lamp vir my voete en ’n lig op my pad” (Psalm 119:105). Soos die pad duideliker word, raak ek al hoe meer opgewonde om dié avontuur saam met die Here aan te pak.

Ons sluit hierdie kursus af deur ons nuutgevonde roeping op ’n A3 plak-en-krap-kaart uit te beeld. Ek sit snoesig in die bed met ’n lekker koppie warm drinkgoed, terwyl ek deur my Leéf-tydskrifte blaai en vind dat die Here met my op ’n nuwe manier praat deur die kleurvolle en inspirerende bladsye. Sy Woord en doel vir my lewe word net duideliker, soos Hy sekere foto’s laat uitstaan. Terwyl ek prentjies van granate, vye op ’n troukoek, ’n bruid in die woud en oranje tulpe op ’n pers agtergrond uitknip, ervaar ek blydskap en opgewondenheid in my hart. Hoe wonderlik is dit nie om Sy stem op onverwagte maniere te hoor nie?

Michelle van der Nest, Pretoria

Stormwaterpyp

Tydens my vroegoggend stappie met Luna, my optel-opreggekruisde brakkie, sien ek dat dinge vorder. Die afgelope twee weke is die pad versper en verkeer moet ompaaie ry, want ’n span is aan’t grawe. Uiteindelik, vanoggend, word daar ’n dik stormwaterpyp gelê. Innerlik lag ek want, vir water van wáár? Oudtshoorn gaan gebuk onder een van die omgewing se grootste droogtes en daar word reggemaak vir stormwater?!

Maar dan dink ek aan Pinkster; aan Lewende Water wat gaan vloei om ons weer op te wek tot dóén en nie net glo en praat nie. Ook van wéés … soos Jesus kom wys het. Van liefde. En die besef daal neer dat elke dag Pinkster behoort te wees, want elke dag is nuut om andermaal gevul te word deur die Gees, sodat ek kan oorvloei en my gawes deel sodat die Vader verheerlik kan word.

Ek peins oor mý stormwaterpyp; Hoe skoon is ek? Sonder ek my gereeld af, selfs so dat ‘lastige’ vriende ompaaie moet ry sodat die Gees ploeg kan inlê? Want sonde lê diep en gekoesterd.

Hoe lyk die span wat nodig is om my te suiwer? Geesgenote, ’n mentor of berader is altyd gereed om te help.

Watter water gaan ek toelaat? Ek is toegerus met ’n sif van onderskeiding, want waters van ver en naby kan gemengde saad bevat.

En dan, as die werk klaar is en die pad word toegegooi, raak ek weer in gebruik. Motors gaan bo-oor my ry. Moeilike tye met versoekings gaan kom, maar halleluja, my kanaal is gesuiwer om die hemel te laat stroom na waar dit God gaan behaag.

Caro, Oudtshoorn

Foto geneem deur Christine Vosloo

Kennis van die Gees

Dit staan na die einde van die week se kant toe. Dit was ’n rowwe week vir die gemeenskap. Emosies loop hoog, woede, haat en verslaenheid. Maandag was daar nog ’n plaasmoord, sommer naby. Ek ken nie die slagoffers persoonlik nie, maar ek ken mense wat hulle ken. Naby op die dorpie Bonnievale, dit beteken Mooivallei. Daar waar ek groot geword het. Wat gebeur het was alles behalwe mooi. Dit was bloeddorstig wreed. Dan is daar al die vrae. Hoekom? Hoe kan mense so wreed wees? Hoe kan God so iets toelaat. Hy kon dit mos gestop het? Die vrae wat min hardop vra, hoekom hulle en nie ons nie? Wat as dit volgende keer ons is?

My eie reaksie was dié van woede en wraak. Aan hulle moet gedoen word wat hulle gedoen het. Dan wil vrees inskop. Waar kan ons nog veiligheidshekke aanbring? Die kinders mag nie sommer uit die bakkie spring nie. Die hek moet eers toe wees agter ons.

Dan kom die hartseer. Soos al hoe meer detail bekend raak, kan ek nie anders as om te sit en huil nie. Ek snik behoorlik. “Vergewe hulle Here want hulle weet nie wat hulle doen nie.” Die moordenaars. Die mense wat bloed met bloed wil vergeld, ek ook. Die voorgeslagte, myne en almal s’n. Die mensdom.

Nou was dit ’n plaasmoord, maar ek ervaar dieselfde gevoelens oor die kwaad, onreg en bose dade wat kinders aangedoen word. Die reeds gebore en ander selfs nog in die baarmoeder. Jong kinders wat ontvoer word en as slawe verkoop word. Verkragting. Korrupsie, diefstal en disrespek vir ander se besittings en lewens. Noem maar op. Die koerante is vol daarvan.

Dan kom ek terug na al die vrae oor waar God is in dit alles? ’n Dierbare, ouer persoon sê oor die plaasmoord: “Niks gebeur sonder God se wil nie.” Ek kan dit nie glo nie. Nie die Vader wat ek ken nie. Nie die Vader wat sê: “Ek weet wat Ek vir jou beplan, voorspoed nie teenspoed nie, ’n verwagting.” Dit kan nie my Vader se wil wees wat gebeur het nie. Hy weet definitief. Hy is die Eerste en die Laaste, die Alfa en die Omega, nooit veranderende, alles-wetende Skepper. Natuurlik weet Hy. Sy trane loop ook. Hy het Sy Seun gestuur om aan dieselfde wreedheid uitgelewer te word. Om met spykers aan ’n kruis vasgekap te word. Yeshua ken die pyn van marteling.

Ek besef net daar is so vreeslik baie wat ek nié weet nie. Die Woord sê: “My volk gaan te gronde weens ’n gebrek aan kennis.” (Hosea 4:6)

Met skoolgaande kinders is ek al te bewus van alles wat in hulle jong breintjies ingeprop moet word. Al die akademie, die dinge van die wêreld. Darem sportmansgees ook en maniere as ’n nagedagte. Maar wat leer ons hulle van die Gees?

Ons leer hulle die wet van swaartekrag. Ons leer hulle vir elke aksie is daar ’n reaksie. Al die wette van die natuur. Leer ons hulle die wette van die Gees? Ken óns die wette van die Gees?

Weet hulle dat jy in die Gees ruil. Lig vir donker, lewe vir dood? Elke woord elke daad. Iewers het ek dié verhaal gehoor. Dit is soos ek dit onthou van ’n oom, ’n gelowige man.

Eendag staan hy en uitkyk na sy voortuin. Sowaar, daar onder die boom sit ’n vreemde man in wit geklee en skryf. Hy loop hom trompop en vra hom of hy weet hy is op privaat eiendom? Die man gaan net aan. Kyk en skryf. Hy probeer weer. Hoekom skryf hy? Wat skryf hy? Na ’n rukkie kyk die man rustig op en vra hom hoekom hy so vermoeid is met hom wat skryf en nie met hulle wat daar sit en skryf nie. Hy volg sy blik en sowaar. Daar sit en skryf nóg mans vir die vale. Hulle is in swart geklee. Ons skryf alles op wat almal doen. Toe besef hy. Lig en donker. Lewe en dood. Alles wat ons doen word opgeskryf. Of deur die mans in swart geklee, of deur die man in wit. Daar is nie een in grys nie.

Die Woord sê ook was ons maar koud of warm, maar omdat ons lou is word ons uitgespoeg. Dis nie goed om iewers tussen in te wees nie, ’n draadsitter. Jy spreek óf lewe óf dood. Jou dade is óf offergawes vir die koninkryk óf die doderyk. Weet ons dit? Ek glo so. Maar leef ons dit?

“Vader, vergeef hulle want hulle weet nie wat hulle doen nie.” Nie ’n pil wat altyd maklik afgaan nie. Ironies sal ’n mens selfs sê dis ’n bitter pil. Die meeste van ons probeer nie eers nie, want ons wag vir die gevoel dat ons vergewe het. Daarvoor kan jy lank wag. Dis ’n keuse. Jy sluk óf vir vergifnis óf vir bitterheid.

Maar ten spyte van alles, weet ek, ek hoef nie in vrees te lewe nie. Ek moet my Herder se stem ken. Ek moet by die beste Leermeester gaan hoor waar daar sonde is wat vergewe moet word? Myne en my voorgeslag s’n. Omdat ek vir my en my nageslag iets beters wil nalaat. Waar is wonde wat genees moet word en bindinge wat gebreek moet word, sodat demone hulle nie kan kom tuismaak nie. Dat die wreedheid gestop kan word. Ek moet my kinders leer van hul Skepper, maar ook van die Vyand. Sodat hulle sal weet dat hy en sy demone kom om te steel, dood te maak en te vernietig. Die Vader van die leuen. Dat hulle om hulle sal kyk en onmiddellik sal weet wie se handewerk hul aanskou. Dat hulle sal weet hoe om die geestelike oorlog te veg, want dit ís ’n oorlog. Die slagoffers is orals om ons. Hoe moet hulle veg as ons hulle nie toerus met die kennis nie? Ons moet hulle grootmaak as Koningskinders wat hulle gesag ken. Ons moet hulle seën en salf. Ons moet vir God vra om ons oë oop te maak sodat ons sal sien en sal weet. God is liefde. God is. (Brief verkort – redaksie)

Juanita Treurnicht

Stuur jou brief of foto aan navrae@leef.co.za