Sit jou hart op papier 2018-03-29T17:11:18+00:00

Die Feesmaal

Vanaand kom die skoonfamilie kuier. Vanuit Gauteng. ’n Langnaweek is gemaak vir plesierigheid saam met ons Ma Rie, wat binnekort ’n geseënde 92 jaar vier. Deur die alledaagse takies berei ek die feesmaal. Die groentetuin sorg vir tamaties en moerbeie wat lekker-vir-later gevries is. Dit word omtower in tamatie-en-uie smoor oor koeskoes en moerbeisous saam met klam sjokoladekoek en roomys. Ek mymer oor vriende om ons etenstafel. Ek gaan tog nie mense nooi met wie ek ’n onaangename verhouding het nie. Ook sal die geselskap haak as gaste nie belangstellings deel nie. Dit mag in ’n samesyn van stilstuipe ontaard of selfs onderonsies! Net so is Vader se bruilofsmaal. Daar is vir baie plek, maar aan die gedragskode moet voldoen word, anders word toegang geweier – om Hom (en my naaste) lief te hê met my hele hart, siel en verstand. Hoeveel families en vriende leef in onmin of stilstuipe? Hoe gaan ek my broer, op wie ek jaloers is, in die hemel groet? Met ’n glimlag wat net my mondhoeke krul en ’n Judas-kus omdat Vader in die omtrek is? Wat wil ek in die hemel gaan maak as Liefde ontbreek? Heerlik sal die hemel wees eendag met al God se kinders wat Liefde op aarde gelééf het.

Carina Smit, Oudsthoorn

My storie … ons storie

My storie begin soos so baie vrouens s’n in die tyd wat ons vandag leef. Dit was eens ’n ‘ons storie’, ons – ’n man, ’n vrou en drie kinders, en ’n saamwees van 27 jaar. Toe word dit skielik op ’n warm wintersdag in Augustus ’n ‘my storie’. Ek moet op my eie aangaan, alleen. Ek stoei seker soos almal wat deur ’n egskeiding gaan, veral as jy vervang word deur ’n jonger nuwe vrou, met verwerping, oneindige pyn, self-twyfel en baie ander emosies waardeur ek wipplank elke dag.

Ek is van nature ’n introvert wat nie rêrig gepraat het oor my emosies nie, maar binne in my is ’n rivier van emosies wat nie kon binne bly nie en uitstoot oor die damwalle en begin vloei en ten einde die vloei van my genesing word.

Ek gaan kuier by my liewe ousus wat deur elke emosie saam met my leef en met baie wysheid ’n leë boek vir my gee om alles neer te skryf. So begin ek elke oggend skryf. Ek begin alles neerskryf wat ek voel, dink en bid. My reis met my Hemelse Vader begin. ’n Reis na binne, ’n selfontdekking en selfrealisering.

Ek hou getrou dagboek vir ’n jaar. Ek begin om dit wat ek lees en skryf te deel met hartsmense en ook nuwe vriendinne wat onverwags en met soveel genade my pad saam met my stap. En so begin God weer elke gebreekte stukkie pas en plak tot ’n nuwe ek, ’n beter ek – die beste ek. En besef ek, dis nie meer ’n ‘ek- storie’ nie, maar weer ’n ‘ons storie’. Ek en my Vader!

Belinda du Toit, Hartbeespoort

Eerste Werk
My tong kleef aan die verhemelte van my mond.
Ek smag-dors na U soos ’n droë stuk grond.
Laat U wil geskied deur my pen.
Bedek my woord-kuikens, o Hemelse Hen.
Maak my innerlike mens geestelik sterk,
laat wil en wandel U dien met eerste werk.
Want ek het my tot my Eerste Liefde bekeer,
met al my ontnugtering, vertwyfeling en seer.
Slegs U laat my woorde weer rymend dans.
Voor U troon: soggens, smiddae en saans.
Esther, Brisbane, Australië (skuilnaam)

Foto geneem deur Mareli Coetzee van Wellington

As dood aan die deur kom klop . . .

Daar is geen mens op aarde, wat die hartseer gevolge van die dood vir altyd kan vryspring nie. Daarom is dit belangrik dat elkeen van ons ons vroegtydig daarop voorberei.

Ons moet bedag wees op soveel hoekom-vrae: Of dit die dood is van ’n ouer, eggenoot, oupa, ouma, of goeie vriend, vra ons maar te maklik: Hoekom nou? Hoekom het ek nie meer moeite gedoen nie? Hoekom my ma, pa, man of vrou?

Dan is daar ook natuurlik die groot leemte in die harte van dié wat agterbly. Die moeilikste is om met die hartseer en verlange wat met dood gepaard gaan, saam te leef. Genadiglik is die spreekwoord reg, wat sê: “Tyd heel alle wonde.” Mettertyd raak die afwesigheid van daardie persoon in jou lewe, tòg draagliker, al verdwyn dit nooit regtig nie.

Vir my as Christen, lê die grootste troos egter opgesluit in die woorde van Psalm 9:10: “Die Here is ’n toevlug, ’n skuilplek in tye van nood.” En daarby voeg Klaagliedere 2:22-23: Daar is geen einde aan Sy ontferming nie. Dit is elke môre nuut.”

Al is dit onvermydelik, dat die dood aan elkeen van ons se deur kom klop en dit ingrypende gevolge vir ons het, wanneer iemand na aan ons harte sterf, moet ons onthou, dat Jesus die dood oorwin het.

Daarom kan ons voorbereid wees op al die baie vrae in ons gemoed en vertroosting vind, selfs as dit voel asof die seer nooit sal weggaan nie. Deur God se genade, hoef ons dus nooit te vrees vir die klop van dood aan die deur nie.

Simoné Bridges, Kroonstad

Foto geneem deur Mareli Coetzee van Wellington

’n Put sonder grense

Donker, donker gat
dieper, dieper val ek plat
plat op die bed, op die vloer op die mat
Ek ween voor my Vader, ek skreeu ek soebat
Here maak toe, maak toe hierdie gat in my hart!

’n Duisend stukkies glas versplinter op die vloer
Ek sien my hart in stukkies op die grond vir my loer
Die pyn is ondraaglik,
Leeg, leeg, leeg …

Nog ’n dag, ek sit, ek staan, praat en lag
Maar binne in my, hartseer wat altyd vir my wag
Alleen vroeg oggend lê ek wakker
Abba, Abba, roep ek sonder woorde
hou my vas, maak my toe
Here, ek weet nie hoe.

Jou hart is in My hande my geliefde,
Jou liggaam, jou gees, die hele jy.
Rus in My, vind jou vrede in My.
Weet Ek is by jou, in jou om jou.
Jy is in My Liefde toegevou.
Ek weet geliefde dat jy moet rou
maar weet, Ek is daar, altyd, net vir jou.
Ek stoei, ek worstel, ek stry en baklei
Here ek sal nie, ek kan nie, ek wil nie.

My Vader glimlag sag:
Ek is daar vir jou my kind, elke dag

Verwonder word ek wakker.
Met U Woord in my mond, in my hart, my verstand.
Ek hoor die lewe daar buite en ek weet …
Ek kan, ek gaan, ek wil, ek HET.

Dis weer Augustus en ek skryf.

Belinda du Toit, Hartbeespoort