Sit jou hart op papier 2019-08-31T19:54:50+00:00

Foto | Pexels

Stukkie rus

Nou die dag lees ek die gebed van die Christelike Seemansorganisasie, en raak iets my hart:

“Mag jy die Fluister in die windstilte hoor en beleef: ‘Ek het jou by jou naam geroep en jy is Myne.’ En mag die Een wat jou op jou naam geroep het, so in jou Gestalte kry dat élkeen wie se stemme deur ons wêreld gereduseer is tot ’n fluister, in jou teenwoordigheid ’n stukkie rus kan vind.”

‘Stukkie rus’, resoneer dit al vir dae in my hart. ’n ‘Stukkie rus’ is wat ek en baie om my, só lewensnodig het.

Soos die duif wat na Noag in die ark teruggekeer het …

“Daarna het Noag ’n duif uitgelaat … Maar die duif het geen rusplek vir die holte van sy voet gevind nie en na hom teruggekeer in die ark, want die waters was oor die hele aarde. Daarom het dit na die ark toe teruggekom. Noag het sy hand uitgesteek, die duif gegryp en dit by hom gebring.” Genesis 8:9

Gister by die spreekkamer kom ’n jong yuppie vir die tweede keer in. Opvallend onrustig en gejaag. Plak sy sleutels op die toonbank neer, gryp die pen om die vorm in te vul, sug, en kla oor hoe besig hy is. Hy antwoord tussendeur sy selfoon en in sy haastig-wees raak ek skoon senuweeagtig omdat al sy antwoorde so presto kom dat my pen amper nie met genoeg haas kan skryf nie. En ek dink: “Sjoe, hierdie jong man benodig rus vir sy siel.”

Ek benodig ook soms rus vir my siel.

Die tekens van ons tyd is jaag. Spoed. Snel! Hurry up. “Vinniger kinders, ons moet ry.”

“Ons is laat!”

“Vinnig nou.”

“Praat asseblief!”

“Maak net gou!”

“Wanneer is dit klaar dokter?”

“Hoe lank gaan dit nog wees?”

“Hoe lank moet ek nog wag?”

Ons dwarrel. Fladder. Jaag soos hasie om vir skilpad te wen. Ons gryp. Ons gooi. Ons voete kom by ons ore verby. Maar tog, in ons dryf gaan uitkruipblommetjies of groenvlerkvoëltjies by ons verby. Kom hoep-hoep-geroep nie tot by hoor en verposing in my ore nie. Bereik my kind of my maat of bejaarde ma se stil taal nie die hoorkamers van my begrip nie. Fladder en klap ons soos die ark se uitvliegduif oor onstuimige waters wat hierdie aardse bedeling bedek. Dartel en sirkel ons in ons drif en ons dryf sodat die moeg en die hyg soos skuim om ons wapper-monde kom sit.

En …

En al die tyd is daar ’n Ark van binne-rus waar ’n Hand uitgesteek nooi:

“Ek is hier. Jy kan by My kom sit.

Jy kan by My ’n rusplek vir jou voet kom vind … ”

Hanlie Nel-Smith, Stellenbosch

Foto geneem deur Cathy Young

Padlangs, stilte, wedloop

Gisteraand tydens ’n nagwedloop kry ek weereens die wonderlikste geleentheid om nabetragting te doen oor die pelgrim se reis na die ewigheid. Met ons kopliggies aan en harte wat brand van opwinding is ons gereed om stiptelik sewe uur weg te spring. Soos met elke wedloop word ons deur ’n gids toegespreek wat ons verduidelik hoe die wedloop in die nag gaan werk. Daar word ingelig oor hoe die twee groepe, die 5km- en die 10km atlete onderskeidelik moet hardloop, asook waarvoor almal versigtig moet wees. Soos met elke wedloop val dit my op dat ons self baie mooi moet kyk in watter rigting ons in die bosse en in rowwe terrein moet hardloop, en dat ons nie net blindelings die persoon voor ons moet volg en so verdwaal nie. Vreeslik om te dink aan hoe maklik ons as mense beïnvloed kan word deur ander mense en dinge wat oënskynlik goed is, maar die teendeel is …

Die hele groep mense hardloop die eerste 5km waarna al die 5km-atlete afdraai wenpaal toe en die res moet aanhou om dan die 10km-wedloop te voltooi. Die eerste 5km is dus ’n hele harwar. Dis net stof waar mens kyk. Mense lag en gesels, lewer kommentaar oor hoe hulle hul volgende 5km per fiets gaan aanpak eerder as om dit weer te hardloop. Ek begin ook wonder wat my besiel het om nou ook nog ’n 10km aan te pak. Ek berispe myself, want volgens my vorige ervaring van 10km wedlope, was die eerste 5km vir my die ergste. Ek het weer begin fokus en ervaar hoe die groot Afrigter my aanpraat deur hierdie wedloop. Wanneer die 5km-atlete afdraai na die wenpaal toe, word daar vir ons wat oorbly water langs die pad voorsien. Ek staan paar oomblikke stil om asem te skep voordat ek my reis voortsit. Soos wat ek voort hardloop ervaar ek ’n hemelse stilte. In die verte sien ek andere lag-lag hardloop met hulle kopliggies aan, maar hier waar ek hardloop, is dit net ek met my eie kopliggie en natuurlik die Skepper van hierdie mooi natuurtonele wat weggesteek is in die donker. Groot vrede en blydskap oorweldig my soos ek die wedloop geniet. So asof Hy net daar vir my gestaan en wag het …

Ek het gedink hierdie ekskursie was sommer lawwigheid maar nou is ek so bly ek het hierdie 10km aangepak! Ek is so bly ek het tot hier deurgedruk, want nou is ek opgewarm, op spoed en is dit stil sodat ek met my Skepper kan deel en Hy met my. Ek dra in stilte ook ander mense op aan die Here. Ek moet ook op my pasoppens wees vir die lelik klippe in die middel van die voetslaanpaadjie, want ek kan so lelik val. Weer val ons reis Hemel toe, as pelgrims, my op. As ons werklik gemeenskap met ons Skepper wil geniet, moet ons stil word. Ons harte moet voorbereide akkers wees as ons ons afspraak nakom sodat die Skepper weer kan saai in ons harte. Die goeie saad moet opkom sodat dit mooi en goed vrug kan dra en sodoende moet ons ander mense bemoedig, en ons weer die Evangelie deur ons elke dag se bestaan, na almal om ons kan uitdra, in woord en daad. Ons moet ook versigtig wees om nie ontmoedig te word deur klein onbenullighede wat soos lelike klippe op ons pad is, wat ons lelik kan laat struikel, nie. Kyk verby dit, hardloop om dit, laat dit agter, wees weereens versigtig, en hou jou oog op die wenpaal. Die vreugde sal groot wees as ons deur die Here se genade volhard tot die heel einde.

Francisca Rossouw, Centurion

Foto geneem deur Cathy Young

Noodroep

Laatnagure volg die wekroep: Die draad is geknip. ’n Kortsluiting is veroorsaak maar die kragstraal om die fabriek het hulle verras … en laat vlug.

Gedagte: Hoe bedag is ons op Heilige Gees, of geesgenote, of geestelike boeke en oudio- visuele materiaal se wekroep? Word ons gesteur deur waarskuwings dat ons denke deur die vyand … en my eie wil infiltreer word en die drade na die gehoorsaamheid in Christus geknip is? (2 Korintiërs 10:4,5)

Waak ek doelgerig, met jaloersheid, oor my erfenis sodat ek in alle aspekte van my mensheid (verhoudings, huwelik, fisiese- en psigiese gesondheid, finansies en vasbyt in moeilike tye) suksesvol kan wees en groei? Jesus het tog nie verniet daarvoor gely en gesterf nie? (Jesaja 53:5)

Mag ons te alle tye, veral in ons slaap (gemaksone) bedag wees op die brullende leeu wat kom steel het wat nie aan hom behoort nie.

En weet dan dat die volle wapenrusting gratis aan my gegee is … om te gebruik. Dit kom egter nie vanself nie. Dit verg getroue oefening onder die Leermeester en die wil en dankbaarheidsliefde om in die voorste linies te veg.

Caro, Oudtshoorn (skuilnaam)

Onsigbaar

Partykeer voel dit of ons as vrouens en mammas onsigbaar is.

Almal kyk bo oor ons.

Sien nie raak wat ons doen nie.

Niemand weet van die werk wat in die nag gedoen word nie. Ook nie van die vroeë oggendure waarin daar so baie gedoen moet word nie. Nie ’n ordentlike “hallo” of ’n “koebaai” nie. Om nie eers te praat van ’n “Is jy okei?” nie.

“Hoe was jou dag?”

“Jy kyk mooi!”

So rits die lang lys.

Ons voel soms onsigbaar, maar by God is ons nie. Daarom is dit so belangrik om tyd met Hom te spandeer.

Almal is nie bidders nie.

Almal is nie intersessors nie.

Maar ons almal is afhanklik van God se leiding in ons lewe.

Met ’n huis vol kleintjies is ‘stiltetyd’ ’n moeilike ding.

Jy word as’t ware weer ’n kind en jou stiltetyd is saam met jou kinders as hulle bed toe gaan. Jy ervaar weer die Bybel en vir Jesus op hulle vlak. Dit is ongelooflik, want wat is beter as om na God se Woord te kyk deur die oë van ’n kind.

Tienerjare is jy permanent met Jesus in ’n gesprek. ‘Here, gee my asseblief vandag die krag en wysheid. Here, beskerm vir Hugo op die rugbyveld. Here, help asseblief vir Olivia met haar mondeling. Here, gee dat Ruby se toon nie infeksie het nie. Ag, Here! Vul my beursie tog vir alles wat hulle nodig het.”

En dan …

“Here, gee my die krag om die vrou vir my man te wees wie God my bestem het om te wees.”

Dit is die vra-jare!

Dan kom die Universiteitsjare. Dit is die knie-jare!

Die deurnag-bid-jare.

“Here beskerm.

“Bewaar.

“Stuur U engele!”

Dan kom daar ’n rustyd waar jy dalk weer ’n vrouekamp of ’n seminaar kan bywoon waar jy weer hervul kan word vir die volgende fase.

Kleinkinders!

Dis asof jou hart buite jou lyf beweeg.

Jy is so dankbaar vir God!

So Geseënd!

So bederf!

Maar jy hou nooit op met bid nie.

Dit is daardie onsigbare tye wat God raaksien

Bly ingeskakel.

Praat heeldag met Hom.

Sien Hom in elke situasie.

Elke bord kos.

Elke bondel wasgoed.

Elke traan.

Elke dag.

Maak Hom deel van elke sekonde van jou dag!

Hy het kinders aan jou toevertrou, maar jy het Sy leiding deur die Heilige Gees nodig. Nooi Hom elke dag in jou lewe in.

Deolien Hoffmann, Kaapstad

Stuur jou brief of foto aan navrae@leef.co.za