Sit jou hart op papier 2019-04-08T18:03:54+00:00

Foto | Hanneri de Wet

Soos die branders van die see

Met ons laaste vakansie by die see het ons die voorreg gehad om in die pragtigste vakansiehuis op die strand te woon. ’n Plek waar jy voel, ‘hier wil ek elke oggend wakker word vir die res van my lewe’.

Elke oggend vroeg het ek my koppie koffie op die stoep gesit en drink en net gestaar na die skilderagtige prentjie voor my. Die onbeskryflike mooi skepping van God. Die see oneindig groot waar jy nie die begin of einde daarvan kan sien nie.

Soos ek sit en praat met die Here en wag om te hoor of ek woord van Hom ontvang, beleef ek skielik ’n Stem binne-in my wat sê: “Soos die branders van die see, so is My genade vir jou, dit slaan oor en oor sonder ophou, sonder einde.”

Ek het nog nooit die volheid van God se genade so intens begin verstaan soos daardie dag nie. Ek sal nooit weer anders na die see se branders kyk nie. God se genade strek ver bo ons denke en verstand.

Lynette Strauss, Meyerton

Foto geneem deur Christine Vosloo

Portaalmense

Terwyl ek vanoggend Psalm 84 lees, kom die beeld van die stoepmens in die Dominee Tienie-fliek by my op – die losloper-swendelaar wat nie inkom in die diens nie – hy sit op die trap van die kerk of vorder hoogstens tot in die portaal.

In my kinderdae het ons so ’n plaasbuurman gehad. Iemand wat altyd so ekskuus-dat-ek-leef was. Liewer nie wil inkom nie. Nie vrymoedigheid het om in die geselskap te wees nie. Liefs by ’n partytjie verbloemend onwaardig op die stoep aan sy ysdrankie sou teug of eenkant sy sigaret sou rook as om hom tussen die vrolikes te begewe.

Hierdie Psalmdigter se perspektief is egter dat die voorhowe, die stoep, die portaal, darem halfpad daar is. Die posisie waar ’n rand-eier-mens ten minste die verrigtinge kan hoor. Of in kontak-afstand van die gebeure in die huis kan wees.

“Want ’n dag in U voorhowe is beter as duisend; ek wil liewer by die drumpel staan in die huis van my God as om te woon in die tente van goddeloosheid.” Psalm 84:11

Maar tog is daar iets wat stoepmense terughou – soos die oudste broer van die verlore seun – wie se kwaad-wees en bitter gemaak het dat hy nie na die feesvieringe van sy terug-kom-broer wou binnegaan nie. Of ander portaal-mense wie se menswaardigheid geknak of verinneweer is tot die minderwaardigheid van uitgestotenheid.

Maar vir élke mens was Jesus die bewerker dat ons bínne mag kom. Nie net tot by die altaar en die voorhof waar ons lasbelaaide offers moet bring vir ons sondes nie, maar tot in die heilige allerheiligste plek waar ons gemeenskap kan hê met ons God die Vader.

Ingenooi.

Welkom.

Onbeskroomd vrymoedig.

Eregas.

Eiekind.

Hallelujah.

Dankie Jesus!

Dánkie.

Hanlie Nel-Smith, Stellenbosch

gedig sonder titel
terwyl laurika speel
dink ek terug aan die geel
daar is ’n knop in my keel
as ek my gedagtes deel
moet tog nie mure bou
en belowe my jy sal by my beloftes hou
oral om, is dit blou
en dit is waaraan ek vasklou
mag jy aanhou lag
en die mooi sien in elke dag
mag jy aanhou smag
na jou God se groot krag
bly op dreef
maar laat jouself toe om te sweef
Eileen Kleynhans, Kroonstad

Foto geneem deur Estelle Erasmus

Sonskynmens

Vir weke hou ek die tydskrifrakkies in die winkels dop. Wanneer kom die Somer-uitgawe van Lééf met hart & siel tog! Uiteindelik. Ek blaai eers deur en dan begin ek lees. Dis voedsel vir die siel. Elke artikel, elke bladsy. Op bladsy 37 lees ek die ‘Mooi soos ’n Beminde’-stukkie. Dit vat aan my hart. Is jy ’n sonskynmens of ’n klakous? (Nina Smit se woorde). Ek neem die bladsy met my foon af en stuur dit vir ’n vriendin. Binne minute antwoord sy terug” “Ek wil ’n sonskynmens wees”.

Annemarie Wessels, Roodepoort

Foto geneem deur Eileen Kleynhans

En toe kom die stilte

Hy besluit om alleen, stilletjies uit ons lewens te gaan. Ons drie wees te los, het ek gedink. Op ’n middag terwyl ons werk, nie vir ons gewag nie. Ag, Here, hoekom op so ’n manier? Ek kon hom nie eens groet nie.

Hy het nog verlede week so lekker gelag, op ons gewag. Nou is daar niemand meer wat vir ons drie wag nie. “My pappa is dood”, hoor ek die kind hier binne in my skree, sy is soekend, bang om sonder hom te wees.

Na die begrafnis, raak alles stil binne in haar, ek roep na haar: “Raak rustig, word stil, God is hier by jou. Jy is nou ’n vrou”.

En alles het stil geraak.

Chantel Vergotine, Ceres

Stuur jou brief of foto aan navrae@leef.co.za