Sit jou hart op papier 2018-02-01T10:21:23+00:00

Om te deel

Terwyl ek gister verby Welgevonden se klein oulike tuintjies stap, kom dit sommer in my gedagtes op: ‘share’. Ons share mos heeldag op Facebook… of via Whatsapp.  Foto’s, video clips, liedjies, advertensies, aanhalings wat sielsbemoedigend is, of prentjies van dogtertjies met fraai strikkies wat môre sê en jou aanmoedig om die dag te geniet.
Share en deel is eintlik nog al die jare deel van ons lewens. ’n Voortrekkerma share die tuisgekniede, buite-oondgebakte brood en skaapvet en kweper-jam met haar honger kinders. Ouma Alta share donkerrooi-ronde, somerheerlike perskes met ons gesin in Desember as ons in die Langkloof kuier. ’n Buurvrou share haar plaaseiers met ’n jong vroutjie wat ‘n jamroll vir haar gesin wil bak, maar kort is aan bestanddele. Juffrou share haar potlood met Pietie wat syne nou weer iewers verloor het. Oom Koos langsaan share sy pienk en geel rose wat vanjaar weer uit-hul-nate-uit blom. Of ek kan van die inspirerende boeke op my boekrak met vriendinne share.
Mens kan onsigbare dinge ook share. Jou talente … jou tyd …d ie oorvloedliefde in jou hart …of aan die ander kant jou slegte humeur … of jou bitter uitsprake oor die politiek in ons land. Mens kan goeie dinge of slegte dinge share. ’n Tikgebruiker of daggaroker kan sy dodelike narkotien met sy sypaadjie-pal share en hom so van kwaad tot erger help. Paulus moedig ons aan om uit die oorvloed van ons lewens te deel en mee te deel en te share.
God, who richly and ceaselessly provides us with everything for our enjoyment. Do good … be rich in good works … be liberal and generous of heart, ready to share with others … (1 Tim 6:18)
Laat ons dan in hierdie oorvloedige seisoen share en deel …
Nie net die rose of appelkose uit ons tuin nie …
Nie net vrede en blydskap langs ’n feestafel nie…
Maar ook deel uit elke oorvloedige ding waarmee ons geseën is …
Maar net omdat die Kind in die krip Sy lewe met ons ge-share het.

Hannli Smith, Welgevonden

Baie dankie!

Waar begin ek dankie sê vir hierdie pragtige bonus? Vandat ek dit onverwags in die supermark soos ’n helder lig sien uitstaan tussen die ander tydskrifte, en ek dit dadelik koop, tot vandag hunker ek al na die stilte en vrede om dit onverstoord te lees. Elke woord; elke keurig versorgde bladsy. Dankie dit was ’n groot pasella vir die feestyd. Seën en voorspoed vir Christine en die span medewerkers. Ek wag opgewonde na die volgende aanlyn-weergawe en die volgende gedrukte uitgawe.

Celia Roetz, Bloemfontein

Gedig vir ’n vriendin
Ek skryf vir jou hierdie gedig
Ek weet depressie is ’n swaar gewig.
Maar ek wil tog vir jou sê
Jou kind sal die nodige krag hê.
Ek vra ook hoekom moet dinge so wees
maar ek weet God ken sy vlees.
Daar gaan dae wees wat jy op wil gee
maar gaan dan net op jou knieë.
God ken jou kind se behoeftes
en sal by hom staan as hy moeg is.
Hy sal sorg vir die nodige krag
vertrou net in Sy almag.
Jy moet onthou liefde oorwin alles.
Doen alles wat in jou mag is.
Gee vir hom ’n oor om te luister
al voel dit soms soos die duister.
Ek bid vir jul vrede en aanvaarding.
Genade en leiding.
Moenie jou bekommer nie
God sal jou nooit alleen los nie.
Petro Crous, Hennenman

Foto geneem deur Mareli Coetzee, Wellington

In verwagting

Haastig hou my Beetle stil … net betyds vir die biduur voor die erediens. Ek stryk aan, versigtig oor die klipperige parkeerterrein vir sand wat in my sandale mog glip. (Ek hou niks daarvan.) Uit die hoek van my oog merk ek haar: op die hoek, jonk, kruisenkels, sittend op die randsteen. Moet ek of moet ek nie? Ek wil nie laat wees nie. “Gaan na haar,” fluister die Stem.

Ek skat haar so 15. Skraal en skoon. ’n Selfoon is tussen haar borsies ingedruk. Ek nooi haar kerk toe.
“Annerdag Tannie.”
“Annerdag gaan wéér annerdag word,” lag ek. “Kom. Jy kan op ’n agterbank sit as jy wil.” Ek kry skaam vir die moontlikheid dat sy onwelkom mag voel.
Die sandale word opgeraap en kaalvoet stap sy saam. Ek moet konsistorie toe en gee my deurgeld vir haar. Vir die kollektebordjie.
“Ek gee nie om om alleen te sit nie, Tannie. Ek sal sít. Gaan maar.”
Vyf minute later kom die karwag se opgeskote seun my by die kerkdeur sien. Iemand het gebel. Nadia moet huistoe. Daar is moeilikheid in die plakkerskamp. Die ouers moet hospitaal toe. Sy moet die baba gaan oppas.
Selfversekerd stap hy die kerk binne om blaaskanskind te haal. Haar te skraal arm hou die twintigrandnood na my uit. “Hier Tannie.”
“Kan jy dit gebruik Nadia?”
“Ja. Dankie. Ek is volgende Sondag weer hier.”
Die seun en meisiekind stap vinnig en fier na ’n wêreld wat ek nie ken nie. Net drie kilometer verder. Haar ontvlugting was van korte duur, maar in haar hart vlieg sy hoog en vry met die krag van ’n arend.
Ek sien jou weer liewe Nadia, kind van hoop.

Carina Smit, Oudtshoorn

Welkom terug!

Ek moet twee keer kyk om te sien of ek reg sien. My gunstelingtydskrif op die winkelrak! O, ek het verlang na Lééf soos na ’n goeie vriendin. Die weersiens was vol blydskap uit die hart. Daar sit sy effe skaam, maar met haar altyd vrolike en mooi voorblad-gesig, op die rak en wag om te gesels en goeie nuus te deel soos ek blaai. Die mooi foto’s en besonderse papier is ’n bewys van haar ewige mooi hart.

Sy’s ’n regte goedvoel vriendin – ons gaan nog in die kombuis, op die stoep en kamer gesels en ek weet dit sal goeie opbouende gesprekke vol hoop wees. En ek gaan haar vreugde deel met ’n vriendin wat haar nog nie ken nie. Sy mag vir week of wat gaan kuier, maar moet weer terug kom. Haar mooi foto’s word voorblaaie vir my lêers, kaartjies vir geliefdes om geluk of dankie te sê. Selfs manlief se lêers en dagboeke kry ’n Lééf-prent om ons heeljaar aan die mooi van die lewe te herinner. Veels geluk en baie dankie! Doen so voort.

Isabelle Smal, Caledon

’n Nuwe begin

Ek het my nuwe Lééf-tydskrif al twee weke gelede gekoop, maar nog nie tyd gemaak om te lees nie … net eers vasgehou, vasgedruk, net so verskriklik bly ek kon daaraan vat, voel ruik, uitsien!

Vanmiddag, op ’n warm, snikhete somersdag in ’n droogtegeteisterde Namakwaland, waar ek amper elke dag wil moed opgee en moedeloos vra:

“Hoekom, waarom, wanneer dan Here?” begin ek my Lééf bladsy vir bladsy lees en soos ek lees is die boodskap op bykans elke bladsy een van geloof, hoop en liefde.

Ek begin moed skep as ek Felicia Lategan se Lééf in oorwinning-artikel lees en een van die lesse wat die lewe haar geleer het tot my spreek: “Yesterday ended last night!” Dit is inderdaad so, en ek lees Wendy Maartens se essay waar sy afsluit met dié woorde: “Al wat ek hoef te doen, is om die lappie aarde waar ek geplant is, met vreugde te bewoon en te bewerk. Hy sorg vir die res.”

Kom ek soos Marzanne le Roux-van der Boon tot die besef: “Ek is My beminde s’n, en Hy is myne” ( Hooglied 6:3). Geloof, hoop en liefde! Ek het Sy seën en liefde opnuut tussen die bladsye van Lééf met hart & siel beleef. Ek is diep, diep dankbaar, ek skep weer moed, ek sien weer kans om aan te gaan om te leef met blydskap, want wat lyk soos die einde, is dalk net ’n nuwe begin!

Serene van Wyk, Kamieskroon