Sit jou hart op papier 2019-02-28T17:54:00+00:00

Foto | Hanneri de Wet

Skoenriem

Nou die dag lees ek van Johannes wat praat van ’n skoenriem en onthou ek my pa se plaas-velskoene. En hoe hy van gebreide wildsbokvelletjies repies gesny het. Hoe ek as kind moes vashou dat hy met sy knipmes lang, ewe-breed strokies kon sny. Die leerbandjie het hy dan deur die gaatjies van sy velskoene geryg. Dit was sy veter, sy skoenriem.

Die Bybel praat op verskeie plekke van skoene. In Palestina is meestal sandale gedra met ’n hout- of leersool wat dan met riempies om die voet gedraai en so vasgemaak is.

Wanneer heilige grond betree is, is skoene uitgetrek. Soos mense hulle skoene moet uittrek wanneer die Moslems se Dome-of-the-rock in Jerusalem ingegaan word, of toe Moses in God se Teenwoordigheid moes kom. Priesters het blykbaar die dienswerk in die tempel kaalvoet verrig. Skoene moes ook uitgetrek word sodat voete gewas kan word van die stof van die pad wanneer mense in antieke tye by ’n huis aangekom het. Slawe is dikwels gebruik om die skoenveters los te maak.

Dié dat Johannes praat van “die Een wat ná my kom, wie se skoenriem ek nie waardig is om los te maak nie.”  (Johannes 1:27)

En vanoggend tref dit my dat ek, jy, as vrygekooptes die Allerheiligste van God se Teenwoordigheid mag betree.

Juis omdat ons Verlosser se skoenrieme reeds lank terug deur onsensitiewe, haatgevulde Romeinse soldate afgeruk is van sy diensknegvoete sodat Hy kaalvoet-gestroop aan ’n vloekkruis moes hang.

Johannes het Hom gesien in Sy Goddelikheid en het homself nie eers die waardigheid van ’n slaaf geag om Sy skoenriem los te maak nie.

Hierdie opgestane Jesus verklaar aan my, jou, “Jy is nie meer kneg nie, maar kind.” En om te dink dat Hy met Sy eie sagwerk-hande die dissipels se skoenrieme losgemaak het toe Hy hulle voete gewas het.

Dankie Jesus. Dankie!

Vir so ’n uitnemende waarheid en voorreg wil ek my eie skoenrieme losmaak.

Want ek staan in hierdie oomblikke waarlik op heilige grond …

Hanlie Nel-Smith, Stellenbosch

Foto geneem deur Alta Dussé

Skulpies

Ons gesin was bevoorreg om weer soos ander jare see toe te gaan in Desember. Ek is mal oor skulpies en stap ure lank ver ente strandlangs op soek na daardie èèn spesiale skulp. In Plettenbergbaai waar ons vakansie hou, soek al wat leef na die baie spesiale blommeskulp (pansy shell). So loop ek weer een middag op soek na een van hierdie spesiale skulpe. Ek loop by duisende pragtige skulpe verby sonder om hul raak te sien “want daar is so baie van hulle”. Skielik besef ek dat ek met God se seëninge ook so sonder dankbaarheid omgaan! Ek soek God se seën op spesiale maniere en op spesifieke plekke in my lewe en die wêreld rondom my. My konstante soeke en najaag van “spesiale” seëninge maak my blind vir die alledaagse genade en seëninge wat God oor my uitstort.

Ek gaan sit tussen die pragtige alledaagse skulpe op die sand en tel een vir een op. Ek verkyk my aan die kleure en patrone op elke skulp. Ek dink aan die seën van ’n man wat ontsettend lief is vir my en saam met my aan ons huwelik en ons geestelike lewe bou. Ek sê dankie vir die seën van vyf kinders wat almal gesond en gelukkig is. Ek onthou met deernis al die ou en nuwe vriende in my lewe. Ek kyk op van al die skulpieseëninge om my en sien hoe manlief na my aangestap kom. Hy hou sou hand uit na my en in sy glimlag lees ek die boodskap “ek het iets baie spesiaal vir jou!”. In sy hand lê ’n blommeskulp. “Ek het nie eers na hierdie skulpe gesoek nie, toe kry ek een” hoor ek hom bo die rustige gerammel van die see sê. Opnuut besef ek, ek hoef nie God se seën te soek, ek kry dit sommer!

Madeleine Grobler, Pretoria

Vertroue is om deur die vra
na die onmoontlike die
bo-natuurlike te ontvang.
Caro, Oudtshoorn (skuilnaam)

Foto geneem deur Christine Vosloo

Foto geneem deur Carthy Young

Groot verlange

Hierdie afgelope Kersfees laat my met ’n groot verlange na my liewe Ma. Alzheimer-siekte kon baie dinge van haar ontneem – maar nooit haar vermoë om liefde te gee en te ontvang nie. Na haar histerektomie as jong vrou, was daar een groot leemte in haar lewe – die teenwoordigheid van ’n baba wat in haar arms geplaas kon word. Daardie leemte was gevul toe ek aangeneem is. Van kleins af het sy my vertel dat ek vanuit haar hart gebore is. Die setel van die liefde. Dit het my, en laat my steeds spesiaal voel. Hoe wonderlik dat ek haar vir 13 jaar kon versorg tydens haar reis hier op aarde met Alzheimer-siekte.

Geloof – Hoop – Liefde. Maar die grootste hiervan is die liefde. Dankie Here dat U as die bron van liefde – liefde gee as geestestaal waarmee ek met my ma kon kommunikeer tot die einde. Soms toe woorde nie meer sin gemaak het nie – was aanraking ons liefdestaal. Mag ons nooit ophou liefhê nie.

Elza Kalis, Tableview

Stuur jou brief of foto aan navrae@leef.co.za