Sit jou hart op papier 2018-08-31T18:10:10+00:00

Foto Hanneri de Wet

Daaglikse brood

Ons Vrystaatse winter se tuisgemaakte sop en varsgebakte brood sit op my heupe. Op die daad besluit ek om alle stysel uit my dieët te sny. Enige broodliefhebber se grootste nagmerrie. Die eerste dag verloop nie so moeilik nie. Op die tweede dag na my ondeurdagte besluit sien ek nét brood raak. Brood in kinders se kosblikke, vars brood op advertensieborde, allermooiste fotos van gevlegde brode met sade op in tydskrifte. Brood, brood, brood. Dit word moeiliker om die gedagtes aan die winter se sop en brood uit my brein te kry. Ook die radio dra by my tot my brooddilemma. Ek leer dié oggend van die vermeerdering van brood in die Ou Testament (2 Konings 4:42). Na amper ’n halwe dekade se Bybellees, het ek dit nog nooit raakgelees nie. Jesus se vermeerdering van brood in die Nuwe Testament is welbekend.

Daar word mooi verduidelik hoe Elisa se vermeerdering van brood om 100 profete te voed en daarop dui dat God belangstel in ons alledaagse benodigdhede – die skoolgeld wat betaal moet word, die kinders wat warm klere moet kry, hitte vir vroegoggend se aantrek, vervoer skool toe en ’n warm bord kos.

Dankbaar kniel ek voor my bed dat nog ’n stukkie van die kosbaarste Boek in my lewe aan my oopgebreek is. “Onse Vader in die hemel, gee almal in ons pragtige land hul daaglikse brood … en vergeef ons ons sondes … want aan U behoort die koninkryk en die krag en die heerlikheid tot in ewigheid. Amen.”

Janine Honiball, Ventersburg

Foto geneem deur Christine Vosloo

Presisie
Kyk om te sien,
Leef om te dien.
Luister om te hoor
en jou lewe te verloor .
Leef met presisie:
’n tweesnydende komposisie.
Wat die Woord van die waarheid reg sny:
meer van U, minder van my.
Esther (skuilnaam), Brisbane

Melkkos en wit beskuit

Ek het julle met melk gevoed, nie met vaste kos nie, want julle kon dit nog nie verteer nie. En julle kan dit ook nou nog nie verteer nie, want julle is nog wêreldse mense. (1 Korintiërs 3:2,3a)

’n Optelkind het haar lyfie wriemelend in ons lewe kom ingrawe. Op ’n volmaan-aand is sy gewaar waar sy besig is om die pad oor te steek. Verbaas-opgewonde het ons oudste mensekind ’n u-draai gemaak en het die vlooi-taxi haar lekkend op my skoot tuisgemaak. Sy is summier Luna gedoop.

Die ongeveer 6 weke-oue Jack Russell (vermoedelik) het verander van ’n troetel-skoothondjie na ’n besige langbeen rasgemengde snuffelaar. Nou, op 12 weke, is sy ’n ywerige stapmaat wie se uitstekende reuksin ’n frustrasie vir haar geword het. Haar lyfband word gepor-trek met enige poging van ondersoek instel, want Nooi óéfen en vir stilstaan is daar nie tyd nie.

Vir vriendskappe sluit is daar wel tyd. Dié groei stippelgewys op ons weg; die Pointer (ook genaamd Luna) naas die parkie word klokslag tjankend gesoekgroet. Mettertyd voeg die grys wolhaar, skuins oorkant, met sy blou jassie, hom ook by die snuffel-dagsê. Verder straat-af het ’n nekhaar-orent imposante Labrador transformeer tot ’n wagtende liefdevol-hygende maat.

Vanoggend is ons te vroeg vir Luna Pointer. Ek doen navraag by die tuinwoonstelbewoner wat vullissakke buitentoe dra.

“Ek kon skaars glo toe my dogtertjie my vertel van nóg ’n Luna! Sy ís hier. Ek gee haar elke oggend ’n wit beskuit wat sy dadelik verorber. Vanoggend was dit egter ’n bruine wat sy met haar poot net heen-en-weer skuif. Skoon opgeskeep daarmee.”

Met dié kom sy stertswaaiend-groetend om die huis, bruin beskuit in die bek. “Sy gaan dit seker nou begrawe.”

Is dit nie tipies mens nie? Ons kan tog so lank talm in ons gemaksone … reg voor die Kruis. Indien minderword van my gevra word om sodoende meer van Hom te kan wees, deins ek terug. Die eie ‘ek’ met al sy seer, vertwyfeling, vooroordeel en onvergifnis wil ek nie los. Ek besukkel eerder die weg van saligheid kreupel. Vergete die woorde “…with his stripes we are healed.” (Isaiah 53:5). Vaste kos word begrawe, want dit verg tyd, toewyding, volharding en gefokusde liefde om te verteer.

Oplaas bruis ’n gebed in my hart van oorgee en toelaat dat my vleeslike denke verander word. Ek wil vernuwe … verander, om die lewe in oorvloed te kan hê. Want ek weet met ’n vaste sekerheid dat dit is wat God vir my bestem het nog lank voor ek gebore is.

Anoniem

Foto geneem deur Christine Vosloo

Ode aan ’n vriendin

Martha is ’n tuisteskeppertjie wat vanaf die platteland na die Kaap gekom het baie mane gelede. Sy is ’n Khoi-vrou en lyk so baie na Krotoa (die fliek se hoofkarakter). Haar lewe is so ’n groot getuienis, want vir haar gaan alle eer aan die Here.

Ek het haar agt jaar gelede by ons lofsprysingsdansgroep ontmoet. Ek was altyd verstom oor haar lewenswandel as doodgewone mens wat huise kom skoonmaak het in die Kaap. Met die tyd het ek besef ons almal bo kan uitkom, want geld is nie ’n rede vir vordering in die lewe nie – wel geloof, hoop en liefde.

Martha het nie net in die Kaap gedans nie – sy het selfs ’n internasionale danskonferensie in Johannesburg bygewoon. Sy het rekenaarkursusse gedoen om haarself verder te bekwaam. Haar bestuurslisensie gekry en die Here vertrou vir ’n motor.

Toe sy kon bestuur, het die verhoging in haar werk gekom – sy is toesighouer oor groepe werkers, gaan laai hulle af, gaan haal hulle by werksplekke – sy werk ewe hard dan saam.

Martha het die Here vertrou vir ’n huis en het vir haar ’n huis gekoop in Kuilsrivier. Twee jaar gelede het sy ’n erge siekte van die niere opgedoen en vandag kan die dokters steeds nie glo hoe sy genees is nie. Bo alles is sy ’n bondeltjie lewenslus, met twee groot seuns en twee honde, wie elke dag in geloof stap. Haar glorie is in Hom.

Martha se lewe wys vir my en vir elke vrou in ons land, dat waar jy vandaan kom en hoeveel jy verdien, nie ’n bepalende faktor in die vooruitgang van jou lewe is nie.

Suret Morkel, Kaapstad

Stuur jou brief of foto aan navrae@leef.co.za

Lees meer

Die kuns van leef

Siel van ‘n vrou deur Milanie Vosloo

My hart se punt deur Lizette Murray

Doendinge vir jou dagboek