Kom wees deel
Israeltoer 2018
Rubrieke - Diepe water
Rubrieke
Rubrieke - Diepe water
St. Augustine's 
Retreat

‘…een ding doen ek: ek maak my los van wat agter is en strek my uit na wat voor is.’

Filippense 3:13

“Kyk, Ek gaan iets nuuts doen, dit staan op die punt om te gebeur, julle kan dit al sien kom; Ek maak in die woestyn ‘n pad, Ek laat in die droë wêreld riviere opspring.” Jesaja 43:19

Dis koud en nat toe ek by die depot in Ormonde in die suide van Johannesburg stilhou waar die tydskrifte wat pas van die rakke gehaal is, gestoor word tot tyd en wyl dit gepulp word. Ek is op pad na Wesselsbron in die Vrystaat waar ek die volgende oggend as gasspreker by ‘n ringskonferensie vir vrouelidmate gaan optree. Ek het beloof dat ek sommer op pad tydskrifte vir die funksie sal oplaai en saamry. By die depot was ek nog nooit vantevore nie. Die plek is groot met stapels tydskrifte amper tot teen die dak. Reg by die deur lê ‘n palet met pakke tydskrifte, onder meer die laaste uitgawe van Lééf. Ek voel hoe die hartseer aan my hart wil-wil pluk. “Ek is hier om tydskrifte te kom afhaal” sê ek vir die man wat naderstap. Ek streel oor die pak Lééf’s en sê hardop; “Hierdie was my tydskrif”. “O, was jý die redakteur?” sê hy.

Met ‘n swaargelaaide kattebak val ek in die grootpad, terwyl die reën sag op die windskerm bly val. Naby Kroonstad hou ek stil vir koffie. Langs die pad is damme water en plek-plek staan die mielies op die lande kniediep in die modder. Heldergeel sonneblomme se koppe hang swaar van die saad. Die Vrystaat is groen en mooi en nat! ‘n Ent weg breek daar ’n swaar reënbuis los en bestuur ek met moeite. By tye voel dit as’t ware of ek en die motor deur die water beur, ‘n onbekende toekoms in. Toe ek die volgende oggend by die kerk stilhou, uitgerus en vol moed, skyn die son helder en is die lug diepblou. Ek voel opgewonde en sien daarna uit om die oggend saam met die vroue deur te bring. Ek word hartlik met eg-Vrystaatse gasvryheid ontvang. Die tafels in die saal is stylvol en keurig versier met die mooiste gerwe blomme aan die punt van elke tafel. Die verrigtinge vind in die kerkgebou plaas. Die jong manne van Grey Kollege se Indomitus-akkapellagroep sing ons toe. Dit laat my summier na my eie singende twee manne verlang. Daarna luister ons na die nasionale voorsitter se boodskap. In die banke kan nie een van ons help om emosioneel te voel toe sy vertel van hoe anders dinge verlede jaar met die droogte, tydens hul konferensie was nie. “En vanjaar is dit groen en staan die mielies geil en hoog op die lande. God het voorsien.” God het inderdaad voorsien, ook in my lewe. Hier waar ek sit en skryf aan die eerste redakteursbrief vir die nuwe aanlyntydskrif, loop my hart oor van dankbaarheid vir Sy genade en voorsiening en sê ek dankie vir die voorreg dat Lééf met hart & siel mag voortleef. Herleef. Bly lééf. Weliswaar in ‘n ander gedaante waaraan ons nou gewoond moet raak. Maar steeds met dieselfde hart en stem wat die boodskap van God se liefde sal uitdra tot aan die uithoeke van die aarde.

Welkom by ons webwerf! Mag dit jou tot groot seën wees tot ons weer gesels.

Christine Ferreira

Lees meer oor die werk wat Geopende Deure wêreldwyd doen in ons artikel oor die waagmoed én uitdagings van vervolgde Christene in China, Noord-Korea en Oos-Afrika hier.